Niet gezien en niet gehoord voelen? | aangeven grenzen | STIEFenCO
4239
post-template-default,single,single-post,postid-4239,single-format-standard,bridge-core-1.0.4,do-etfw,,qode-title-hidden,side_area_uncovered_from_content,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-22.0,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.2.0,vc_responsive

Knokken om gezien en gehoord te worden.

 


Knokken om gezien en gehoord te worden! “Ik ben moedeloos en leeggezogen ……” en Marianne biedt een luisterend oor.
Zowel verbaal als non-verbaal geeft ze aan op te zijn, jarenlang strijden hebben haar levenslust ontnomen. Uitzichtloos en uitgeput staart ze naar de muur voor haar.

We gaan samen aan het werk en spreken elkaar regelmatig over de wintermaanden.

“Ik ben ermee gestopt!” Dit komt er krachtig uit en ook haar ogen laten daadkracht zien. Ze is gestopt met vechten om gezien en gehoord te worden, en is gestart met het helder aangeven van haar grenzen. Zowaar ook zonder er een snel “sorry” achter te zeggen. Pauze, rust en stilte volgen.

Respect! Samen onderzoeken wij verder naar de mogelijkheden die haar herboren ‘ik’ gaan helpen. Communicatiepatronen boden al in een eerder stadium voldoende inzichten. Het licht van de lange dagen en de naderende lente bieden haar steun. Op naar een nieuwe werkelijkheid.