Vakantiebelevenissen samengesteld gezin | tradities en rituelen | STIEFenCO
463
post-template-default,single,single-post,postid-463,single-format-standard,bridge-core-1.0.4,do-etfw,,qode-title-hidden,side_area_uncovered_from_content,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-23.5,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.4.1,vc_responsive

Vakantiebelevenissen van samengestelde gezinnen, steeplechase in optima forma!

Voor een samengesteld gezin betekent het met elkaar op vakantie gaan, vaak een volgende stap in het verdiepen van het gezin. Soms brengt het je nader tot elkaar en soms geeft het inzichten in de verschillen. Dit laatste – het inzicht in de verschillen – is een mooi aanknopingspunt om met elkaar aan de slag te gaan om oplossingen te vinden en/of het accepteren van anders denken en handelen. Wrijving geeft glans, maar – zoals dat nu eenmaal is– alles met mate.

steeplechase-stiefenco-uitdagingen

De afgelopen week hoorde ik vele vakantieverhalen. Prachtige, hilarische, verdrietige, frustrerende en soms hoopvolle inkijken in het leven van een stiefgezin. Het deed mij denken aan een steeplechase. De hindernissen hebben namen als puber, ex-partner, stiefkind, stiefmoeder, stiefvader, stiefbroer of stiefzus, hooggespannen verwachting, bloedband, stiefband, loyaliteit, afscheid ………

In tegenstelling tot hordelopen, kenmerkt de steeplechase zich door het voortdurend wijzigen van het ritme en inspelen op wisselende situaties. Dit vergt naast een goede mentale gesteldheid ook behendigheid én balans. Bij het horen van het woord balans word je bijkans al rustig. Maar …………. balans is – als je erover nadenkt – best wel een bizar begrip; evenwicht waarin, waardoor en waarvoor?

Is het het evenwicht in geven-nemen, luisteren-praten, werk-gezin, verdriet-vreugde, verzorging-dankbaarheid, werkdruk-q-time, liefde-eenzaamheid, loyaliteit-authenticiteit ……. Zeg dat het leven geen uitdaging is. In mijn praktijk ervaar ik dat ‘die ene schouderklop, dat ene compliment én een woord van dankbaarheid’ mensen vleugels geven. Doping voor de relatie noem ik het wel. Onze eigen kwetsbaarheid belet ons echter te vaak om die stap te durven nemen. Dit doet mij denken aan een prachtig gedicht ‘Ik drink op de mensen’ van Paul van Vliet© waarmee zoveel wordt gezegd, wat tot nadenken aanzet en welk gedicht ik u daarom niet wil onthouden:

Ik drink op de mensen
Die bergen verzetten
Die door blijven gaan met hun kop in de wind
Ik drink op de mensen
Die met vallen en opstaan
Blijven geloven
Met het geloof van een kind.

Ik drink op de mensen
Die dingen beginnen
Waar niemand van weet wat de afloop zal zijn
Ik drink op de mensen
Van wagen en winnen
Die niet willen weten van water in wijn.

Ik drink op de mensen
Die blijven vertrouwen
Die van te voren niet vragen ‘Voor hoeveel’ en ‘waarom’
Ik drink op de mensen
Die dóór blijven douwen
Van doe het maar wél
En kijk maar niet om.

Ik drink op het béste
Van vandaag en van morgen
Ik drink op het mooíste waar ik van hou
Ik drink op het maximum
Wat er nog in zit In vandaag en in morgen
In mij en in jou!!

Terug naar balans. Voor mij persoonlijk betekent balans iedere dag weer investeren in het fundament van het leven en dat zijn voor mij mensen. Ik probeer dit te bereiken door geweldloos te communiceren en om te gaan met kritiek, door te investeren en minder terug te verwachten, door aan te geven dat ik het ook niet altijd weet en bovenal door kritisch naar mezelf te blijven kijken.

In mijn professie als mediator gespecialiseerd in puur menselijke relaties – relatiemediation (blijven of harmonieus scheiden), samengesteld gezin en nahuwelijk (ter voorkoming van een vechtscheiding) – het ik mogen ervaren dat die cliënten die zeggen ‘kom maar op’, na een diep dal het mooie heuvellandschap van het leven weer bewandelen. Kost energie maar wat is het toch genieten van het uitzicht op de top! Het is iedere keer weer een grote eer dat ik hier getuige van mag en kan zijn. Alle lezers wens ik een mooie start van de bekende ‘waan van de dag’ na de zomervakantie toe!